Rukometni klub Borac osnovan je 1950. godine i jedan je od najtrofejnijih na prostoru bivše Jugoslavije.
Čak sedam puta je Borac osvajao titulu u jugoslovenskom prvenstvu. Do prve je stigao sedam godina nakon osnivanja, dok je drugi šampionski trofej proslavio dvije godine kasnije. Potom je odbranio pehar, da bi tokom sedamdesetih godina prošlog vijeka Borac nanizao četiri uzastopne titule (1973, 1974, 1975. i 1976. godine). Posljednja, sedma, osvojena je prije tačno 45 godina.
Borac ima i 10 trofeja u kup-takmičenju Jugoslavije, po čemu je apsolutni rekorder. Redom, crveno-plavi su do kraja dolazili 1957, 1958, 1961, 1969, 1972, 1973, 1974, 1975, 1979. i 1992. godine.
Za vrijeme i po završetku rata, Borac je nastupao, između ostalog, u takmičenjima pod okriljem Rukometnog saveza Republike Srpske. Osvojio je sedam uzastopnih šampionata (1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000. i 2001. godine), dok je kup-takmičenje u RS osvajao čak 16 puta (1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 2000, 2001, 2007, 2009, 2010, 2012, 2013, 2018, 2020, 2022. i 2024. godine).
Početkom ovog vijeka formirana je i Premijer liga BiH, u kojoj se Borac trenutno takmiči, a koju je osvojio šest puta. Do prve titule na nivou BiH stigao je 2013. godine, osvojivši potom i naredna dva prvenstva, dok su preostale tri titule osvojene 2017, 2020. i 2022. godine.
Trofej Kupa BiH završavao je u rukama igrača Borca 8 puta. Prvi je osvojen davne 2007. godine, poslije čega su se uspjesi u ovom takmičenju ostvarivali 2011, 2013, 2014, 2015, 2018, 2019. i 2024. godine.
Međutim, najznačajniji trofeji u klupskoj istoriji osvojeni su 1976. i 1991. godine. Prije tačno 50 godina, tadašnja generacija Borca predvođena trenerom Perom Janjićem osvojila je Kup evropskih šampiona, trijumfom u finalu nad danskom Fredericijom rezultatom 17:15.
Finalni meč odigran je 11. aprila 1976. godine u dvorani Borik, a članovi ekipe bili su Milorad Karalić, Zdravko Rađenović, Nedeljko Vujinović, Abas Arslanagić, Dobrivoje Selec, Momir Golić, Borislav Golić, Nebojša Popović, Miro Bjelić, Rade Unčanin, Slobodan Vukša i Zoran Ravlić.
Na putu do finala Borac je eliminisao Červenu hviezdu (Čehoslovačka), Kalpisu (Španija) i Gumersbah (Zapadna Njemačka).
Petnaest godina kasnije, ekipa kojom je kao trener komandovao Velimir Petković osvojila je Kup IHF. U finalnom dvomeču, 5. i 19. maja 1991. godine, Borac se sastao sa moskovskim CSKA. U prvoj utakmici, igranoj u Banjaluci, Borac je ostvario pobjedu rezultatom 20:15. Bilo je to, ispostavilo se, dovoljno za trofej, s obzirom na to da je revanš u Moskvi završen minimalnim trijumfom sovjetske ekipe (24:23).
Prije finala, Borac je iz daljeg takmičenja izbacio belgijski Herstal te njemačke velikane Empor Roštok i TUSEM Esen. Pod Petkovićevom komandom, boje Borca tada su branili: Zlatan Arnautović, Mehmedalija Mulabdić, Mustafa Torlo, Draško Prtina, Senjanin Maglajlija, Aleksandar Knežević, Davor Perić, Jani Čop, Samir Nezirević, Andrej Golić, Dragan Marković i Goran Stupar.
Borac može i da se pohvali činjenicom da su čak šestorica njegovih bivših igrača osvajala olimpijsko zlato!
U Minhenu 1972. godine, braneći boje reprezentacije Jugoslavije, zlatne medalje oko vrata stavili su Abas Arslanagić, Milorad Karalić, Nebojša Popović i Dobrivoje Selec. Dvanaest godina kasnije, na Igrama u Los Anđelesu, kao članovi “plavih” olimpijski šampioni postali su Zlatan Arnautović i Zdravko Rađenović.